Συστατικός κλάδος των κοινωνικών επιστημών, η πολιτική επιστήμη αποσκοπεί στην ιδιαίτερη μελέτη και διερεύνηση του πολιτικού φαινομένου, τόσο των πηγών όσο και —κυρίως— των συνεπειών του.
Όμως η ακριβής «φύση του πολιτικού» και οι διάφορες σημασίες που αποδίδονται στον όρο, αποτελούν αντικείμενο διαρκούς συζήτησης και, όχι σπάνια, αντιπαράθεσης μεταξύ των πολιτικών επιστημόνων. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, όταν ο κλάδος έτεινε να αυτονομηθεί από τους άμεσους επιστημονικούς προπάτορές του, τη γερμανική —νομική— Επιστήμη του Κράτους και τη γαλλική θετικιστική κοινωνιολογία, τα γνωστικά ενδιαφέροντα της πολιτικής επιστήμης διευρύνθηκαν πολύ πέρα από τον αρχικό τους πυρήνα, τη μελέτη των κρατικών θεσμών και της διαδικασίας της διακυβέρνησης.
Επιδιώκοντας τη συστηματική παρατήρηση, ερμηνεία, και επεξήγηση κανονικοτήτων στο πλαίσιο γενικευτικών προτάσεων, η πολιτική επιστήμη διερευνά στις μέρες μας κάθε τι που ενέχει σχέσεις εξουσίας (επιρροής ή επιβολής), και επιτελεί πολιτική λειτουργία: κάθε τι, δηλαδή, που αφορά τη διαδικασία παραγωγής λόγου και έργου δεσμευτικού για τις διάφορες ανθρώπινες συλλογικότητες, καθώς και τις θεσμικές αποτυπώσεις του —είτε αυτές αφορούν τη διαδικασία επιμερισμού αγαθών, είτε τον προσδιορισμό συμμάχων/ αντιπάλων. Ενδιαφέρεται έτσι, π.χ., τόσο για τη λειτουργία κρατικών και δια-κρατικών θεσμών δημόσιας διοίκησης όσο και για τις βάσεις, τη δυναμική, και τα αποτελέσματα κινημάτων αμφισβήτησης· τόσο για τα κόμματα, τους συνταγματικούς και εκλογικούς θεσμούς και την εκλογική συμπεριφορά, όσο και για τους μηχανισμούς και τις διάφορες πηγές σύμπηξης συλλογικών υποκειμένων· τόσο για την ανάδυση παγκόσμιων οικονομικών και γεωπολιτικών συστημάτων όσο και για τις αιτίες και τα χαρακτηριστικά της εθνοτικής βίας, των εμφυλίων συγκρούσεων, και των καθεστωτικών καταρρεύσεων· τόσο για τις μορφές, τα προβλήματα, και τις προοπτικές των σύγχρονων δημοκρατιών όσο και για τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές ισορροπίες και τις πολλαπλές μορφές κρίσης που αντιμετωπίζουν -και βέβαια η απαρίθμηση δεν είναι εξαντλητική. 
Στο πλαίσιο της πολιτικής φιλοσοφίας και θεωρίας, οι πολιτικοί επιστήμονες μελετούν επίσης την ιστορία των πολιτικών ιδεών που συνέχουν και σηματοδοτούν το πολιτικό φαινόμενο, ενώ στους βασικούς στόχους του κλάδου συγκαταλέγεται ακόμη η συστηματική διερεύνηση των ιστορικών πηγών της τρέχουσας κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας: οι πηγές του καπιταλισμού, η διαδικασία ανάδυσης του σύγχρονου κράτους, η κατάρρευση των μεσοπολεμικών δημοκρατιών και η έλευση του ολοκληρωτισμού, η μετάβαση στον μετα-αποικιακό κόσμο· τα αδιέξοδα του σύγχρονου καπιταλισμού και η κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού —όλα είναι ζητήματα που έχουν απασχολήσει και απασχολούν τους πολιτικούς επιστήμονες.
Το εισαγωγικό αυτό μάθημα αποσκοπεί στη γενική παρουσίαση βασικών εννοιών και προβλημάτων που ανακύπτουν στη σύγχρονη πολιτική ανάλυση.
Το βασικό εγχειρίδιο του μαθήματος είναι:

  • HeywoodA.(2002) Εισαγωγή στην πολιτική, Θεσσαλονίκη/Αθήνα: Επίκεντρο

Επικουρικά εγχειρίδια τα οποία οι φοιτητές επωφελώς μπορούν να συμβουλεύονται περιλαμβάνουν τα:

  • Hague, R., HarropM. (2005) Συγκριτική πολιτική και διακυβέρνηση, Αθήνα: Κριτική
  • Duverger, Maurice (1985) Εισαγωγή στην Πολιτική, Αθήνα: Παπαζήσης.
  • Dahl, Robert (1979) Σύγχρονη Πολιτική Ανάλυση, Αθήνα: Παπαζήσης.

Γενικώς χρήσιμα (και όχι μόνο για τις ειδικές ενότητες των παραδόσεων τις οποίες αφορούν), είναι επίσης τα

  • Κράουτς, Κόλιν (2006) Μεταδημοκρατία, Αθήνα: Εκκρεμές.
  • Klein, Naomi (2005), No Logo, No Space, No Choice, No Jobs: Η βίβλος του αντι-εταιρικού ακτιβισμού (μτφ Δάφνη Βούβαλη), Αθήνα: Λιβάνης.
  • Γκρέϊ, Τζων (1999) Απατηλή Αυγή: Οι Αυταπάτες του Παγκόσμιου Καπιταλισμού, Αθήνα: Πόλις.
  • Hobsbawm, Eric (1999) Στους ορίζοντες του 21ου αιώνα, Αθήνα: Θεμέλιο.

Στο λεπτομερές πρόγραμμα του μαθήματος παρουσιάζονται οι γενικές αντιστοιχήσεις ανάμεσα στις θεματικές ενότητες των παραδόσεων και τα συναφή τμήματα της ύλης.
Οι φοιτήτριες και οι φοιτητές θα πρέπει να φροντίζουν να μελετούν τα κείμενα που επισημαίνονται με προσοχή και πνεύμα κριτικό  (με στόχο όχι την αποστήθιση αλλά το  διάλογο και —εν τέλει το «μεταβολισμό» τους) πριν -και πάντως όχι πολύ αργότερα- από την ολοκλήρωση των αντίστοιχων θεματικών. Αν και καθένας/μία θα ανακαλύψουν το δικό τους ιδιαίτερο δρόμο στην επιστήμη, οι βασικές αυτές πειθαρχίες είναι ουσιώδη προαπαιτούμενα για μια καλή πορεία.